شمارهٔ ۶
اثیر اخسیکتیای دل بی رحم تو را مایه شادی غم ما
این چه بلا بود قضا من ز کجا تو ز کجا
تا که ز من جور و جفا شرم نداری ز خدا
اینت بلایی که تویی یارب زنهار تورا
یا رب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی
نگار جادو سخنی سوار لشکرشکنی
آفت هر جان و تنی فتنه دور ز منی
غمزه چو بر غمزه زنی کشته بهم برفکنی
اینت بلایی که تویی یا رب زنهار ز تو
یارب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی
گرچه تویی سرو سهی بچهره خورشید و مهی
چوپای در مهد نهی ز دور نادیده رهی
دل بربایی ز رهی برزنی و عشوه دهی
اینت بلایی که تویی یارب زنهار ز تو
یارب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی
برکنی از عشوه سرم خون کنی از غم جگرم
شبی چو باران بگرم ور نخرامی زدرم
غصه ز تو چند خورم محنت تو چند برم
اینت بلایی که تویی یارب زنهار ز تو
یارب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی
شیفته زار توام عاشق رخسار توام
گشته و بیمار توام بدل گرفتار توام
بجان خریدار توام بیا که در کار توام
اینت بلایی که تویی یارب زنهار ز تو
یارب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی
باشد شرمیت یقین از من رنجور حزین
زغمزه بگشای کمین مگر از این غمزه کین
اثیر خود را به از این ز دوستداران بگزین
اینت بلایی که تویی یارب زنهار زتو
یارب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی