شمارهٔ ۱۷
عطار نیشابوریهر دم که زنم چو جانم آید به لبم
از زندگی خویشتن اندر عجبم
عمرم همه صرف گشت در غصه چنانک
یک خوش دلیم نبد که خوش باد شبم
هر دم که زنم چو جانم آید به لبم
از زندگی خویشتن اندر عجبم
عمرم همه صرف گشت در غصه چنانک
یک خوش دلیم نبد که خوش باد شبم