شمارهٔ ۳۵عطار نیشابوریباب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدنای دل بندی بس استوارت افتادناخورده می عشق خمارت افتاداندیشه نمیکنی و درکار شدیباری بنگر که با که کارت افتاد