باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

شمارهٔ ۱

دردا که دلم بوی دوایی نشنود در وادی عشق مرحبایی نشنود وز قافلهای که اندرین بادیه رفت عمری تک زد بانگ درایی نشنود

شمارهٔ ۱۰

عمری به هوس نخل معانی بستم گفتم که مگر ز هر حسابی رستم اکنون لوحی که لوح محفوظم بود از اشک بشستم و قلم بشکستم

شمارهٔ ۱۱

عمری بدویدم از سر بیخبری گفتم که مگر به عقل گشتم هنری تا آخر کار در پس پرده عجز چون پیرزنان نشستهام زارگری

شمارهٔ ۱۲

گر من فلکم به مرتبت ور ملخم در حضرت آفتاب حق کم ز یخم صدبار و هزار بار معلومم شد کز هیچ حساب نیستم چند چخم

شمارهٔ ۱۳