بخش ۵ - الحكایة و التمثیل

در رهی داود طایی بی قرار

میشد و تعجیل بودش بیشمار

آن یکی گفتش چرا داری شتاب

گویی افتادست در دکانت آب

گفت بر دروازه در بند منند

میشتابم چون شتابم میکنند