شمارهٔ ۶۶

زهی از فر تو گشته جهان نصرت آبادان

زهی در عهد تو دیده زمانه عدل نوشروان

به نصرت دور گردونی به حرمت کعبه ثانی

به رتبت اوج خورشیدی به کنیت سایه یزدان

چو تو ساغر نهی بر کف ترا جنت سزد مجلس

چو تو جولان کنی در صف ترا گردون سزد میدان

تو داری معجز موسی که اندر آتش حمله

تو از رمح اژدها سازی گر او کرد از عصا ثعبان

کسی را کو ببیند دست و تیغت در صف مردی

همه دستان و زرق آید حدیث رستم دستان

توانم خورد سوگندی که آنرا نیست کفارت

به خاک پای تو یعنی به آب چشمه حیوان

که کرد از پیش و خواهد کرد از اکنون تا گه محشر

فلک با دولتت بیعت ظفر با رایتت پیمان