شمارهٔ ۷۵

جمال روی ترا رشوه می گزارد ماه

به رو نمای تو جان رفت نیز رشوه مخواه

منم منم که ز جور تو آگهی دارم

تویی تویی که ز حال دلم نیی آگاه

عجب مدار که بر من بتاخت لشکر غم

هر آینه سپه آید چو بر نشیند شاه

چو ماه سی شبه پنهان شدم ز دیده خلق

به درد عشق تو ای چارده شبه شده ماه

من از تو دور و ز پیوند من دلت دورست

حدیث دوری دل می رود نه دوری راه

سیاه شد دلم از غم چو دید بر رخ تو

غبار تیره پراکند زیر زلف سیاه

به دود آه من آیینه تو تیره شدست

بلی که آینه تاری شود ز دوده آه

مباد روزی کز کرده تو ناله کنم

به پیش خسرو ایران سیف دین آله

زهی ضمیر تو از حال روزگار خبیر

زهی یقین تو از سر اختران آگاه

تویی که از نفست خوشدلی پذیرد بزم

تویی که از قدمت مرتبت ستاند گاه