شمارهٔ ٧ - قصیده در مدح طغا تیمور خان

ای کرده روز را ز شب قیرگون نقاب

یعنی فکنده سایه سنبل بر آفتاب

دانی عرق چگونه بود بر عذار او

چون بر صحیفه گل تر قطره گلاب

در هیچ فصل چون قد و خد تو سرو و گل

در روضه وجود نروید بهیچ باب

چون لعل آبدار تو عقد گهر نمود

جز عم فشاند بر زر تر نقره مذاب

بر تافتست دست دلم تاب زلف تو

باری تو بیگناه ز من روی بر متاب

از ترکتاز چشم تو دل میکند گله

هندوی زلفت از چه سبب میشود بتاب

عشق تو آتشیست که چون در دل اوفتاد

از چشمها گشاد مرا چشمه های آب

باشد بسعی روی تو معمور ملک حسن

کرد آب دیده کشور صبر مرا خراب

دوشم رسید خیل خیال تو میهمان