شمارهٔ ٢٣ - قصیده در تعریف بنای مسجد جامع سبزوار و مدح تاج الدین بانی آن

حبذا طاقی که جفت این رواق اخضرست

وز بلندی مر زمین را آسمانی دیگرست

منتهای اوج او را کس نداند تا کجاست

اینقدر دانند کز ایوان کیوان برترست

طارم نیلوفری زیر و زبر از رشک اوست

گر چه از روی معالی بر جهانی دیگرست

تا موذن بر سر ایوان او باشد بپای

قامتش ز آسیب چرخ چنبری چون چنبرست

بر فراز او نمی یارد پریدن جبرییل

گاه پروازش اگر چه عرش در زیر پرست

سقف اینمقصوره کزوی باد قاصر چشم بد

با چنان رفعت چو سقف آسمان پهناورست

جفت طاقش نیست اندر ربع مسکون هیچ چیز

خود چنین باشد بنایی کو بنام داورست