شمارهٔ ۴١ - ایضاً له

آن پریچهره که صد عاشق زارش باشد

همچو من بسته بهر موی هزارش باشد

آتشی در دل من قهر تو افروخت چنانک

شعله صاعقه برقی ز شرارش باشد

سرگلزار ندارم نکنم میل بگل

تا مرا پای دل آزرده خارش باشد

گنج حسن است رخ او نتوان داد ز دست

گر چه از غالیه صد حلقه مارش باشد

عالمی صید کند غمزه و ابروش اگر

با چنان تیر و کمان میل شکارش باشد

هر کجا بر گذرد جان و دل خلق جهان

بر هم افتاده همه راهگذارش باشد

روی من زردتر از برگ خزان در همه فصل

از هوای رخ چون تازه بهارش باشد

هر که در بحر غمش راند چو من کشتی عمر

ز آنمیان غایت مقصود کنارش باشد

رسد ایجان و جهان از تو بکام ابن یمین

گر ز انعام شهنشاه یسارش باشد

میکنم یاد تو و عید و عروسیست مرا

خرم آنکس که بکف چون تو نگارش باشد