شمارهٔ ۴٢ - وله فی المدح ایضاً

این سعادت بین که باز اندر زمان آمد پدید

وین کرامت بین که ناگه در جهان آمد پدید

شد فروزان از سپهر سروری ماه دگر

وین جهان پیر را بخت جوان آمد پدید

در دریای فتوت از صدف بنمود روی

گوهر کان کرم ناگه زکان آمد پدید

از بر سرو سهی شاخی بگردون سر کشید

میوه یی ز آن شاخ سرکش ناگهان آمد پدید

خسرو خسرو نشانرا دان تو آنسرو روان

صاین است آن شاخ کز سرو روان آمد پدید

میوه شیرین بکام دوستان زان تازه شاخ

از پی تلخی عیش دشمنان آمد پدید

آنچنان آزاده شاخی وینچنین نوباوه یی

هم زبخت خسرو خسرو نشان آمد پدید

خسرو عادل که در ایام او بر گوسفند

گرگ ظالم پیشه را مهر شبان آمد پدید

سرور گیتی جمال ملک و ملت نیک پی

کز وجودش در تن ایام جان آمد پدید

آنک پیش نوک پیکانش بگاه کارزار