شمارهٔ ۴٨ - وله ایضاً قصیده در مدح امیر محمد بیک

چون نگارم گوی مه از غالیه چوگان کند

عاشقانرا دل زغم چون گوی سرگردان کند

گر نسیم صبحدم بر خاک کویش بگذرد

قیمت مشک ختایی در جهان ارزان کند

هر کرا مار سر زلفین پر تابش بخست

لعل چون تریاق او هم در زمان درمان کند

هست خورشید ار بود خورشید را ابرو هلال

هست ماه ار مه ز پروین رسته دندان کند

خط میناگون بگرد لعل شکر بار او

خضر را ماند که قصد چشمه حیوان کند

عکس آن یاقوت شکرنوش گوهر پاش او

جزع دربار مرا هر دم عقیق افشان کند

من همیگریم چو ابر و او همی خندد چو گل

گر نگرید ابر گل رخسار کی خندان کند