شمارهٔ ۶۵ - ایضاً در مدح نظام الدین یحیی کرابی

گاه آن آمد که عالم جمله باغستان شود

صحن بستان از خوشی چون روضه رضوان شود

نرگس رعنا زمستی سر نهد بر پای سرو

غنچه را لب از خواص زعفران خندان شود

زلف سنبل را بیفشاند صبا مشاطه وار

و از دم عنبر نسیمش سایه بخش جان شود

ابر نیسانی برسم دایگی طفل باغ

از برای شیر دادن جمله تن پستان شود

آتش رخسار گل گردد فروزان ز آب ابر

طبع باد از امتزاج خاک مشک افشان شود

گر صبا زین دست خیزد زود باشد کز خوشی

عرصه گلشن چو بزم خسرو ایران شود

خسرو جمشید فر والا نظام ملک و دین

آنکه دین و ملک ازو با رونق و سامان شود

و آنکه ساز لشکر منصور او را هر بهار

تیغها روید ز بید و غنچه ها پیکان شود