شمارهٔ ٧٢ - قصیده در مدح نظام الدین یحیی

آفرین باد آفرین ای حیدر خنجر گذار

کامد از تیغ تو آبی ملک را بر روی کار

مدتی بر خویشتن خندید خصمت همچو گل

دست تقدیرش نهاد از خنجرت ناگاه خار

دشمنانرا کار زار از خوبی کردار تست

وینچنین آمد ز مردان کار وقت کارزار

منتظر بودند خلقان مدتی این فتح را

جمله را دادی بیکساعت خلاص از انتظار

دشمنت چون حرص و آزی داشت غالب همچو مور

پایمال دهر شد از بهر فتحش همچو مار

تند باد قهر تو چون آتش کین برفروخت

شد بجوش آب روان از چشم خصم خاکسار

دوستانرا گشت خندان غنچه دلها چه باک

دشمنانرا دیده شد چون ابر نیسان در بهار

تا جهان بودست و باشد نامد و ناید دگر

بر سر میدان مردی چون تو مردی شهسوار