شمارهٔ ٨٢ - قصیده گوهر

زهی عقیق تو افشانده بر روان گوهر

ز شرم روی تو آبیست ناروان گوهر

گهر فشانی لعلت چو آیدم در چشم

فتد ز چشم من زار ناتوان گوهر

سرشگ بر مژه من ز عکس دندانت

چنان نشست که بر پیکر سنان گوهر

چو لب بخنده گشایی ز در دندانت

نشست در صدف جان عاشقان گوهر

بیا تفرج این جزع در فشانم کن

کزو شدست پراکنده در جهان گوهر

سخن مگوی که تا هر نفس در آویزد

ز رشک لفظ تو خود را ز ریسمان گوهر

تو بوسه یی نفروشی بمن بنقد روان

ببر ز جزع من اینک برایگان گوهر

ز عکس رسته دندان تو عجب نبود

گرم چو مغز بروید در استخوان گوهر

هوای لعل تو کردم فلک بطنزم گفت

که رایگان نتوان یافت ایفلان گوهر

ترا که در همه عالم وجوه یکشبه نیست

کجا رسد بچنان مفلسی چنان گوهر