شمارهٔ ٨۴ - قصیده در مدح معزالدین حسین کرت

شکر این دولت که یارد گفت ز اهل روزگار

کز کمینه بنده یاد آورد شاه کامکار

شهریار ملک پرور پادشاه دین پناه

آنکه دین و ملک را باشد بذاتش افتخار

و آنکه با دست گهر بارش نبینی در جهان

هیچ دستی بی زر و بی سیم جز دست چنار

و آنکه در عالم نیابی با نسیم خلق او

هیچ تن بیمار الا نرگس آن هم از خمار

خسرو گیتی ستان سلطان معز الدین که اوست

از سلاطین هنر پرور جهانرا یادگار

کرد اشارت تا بغواصی فکر ابن یمین

از میان بحر خاطر گوهر آرد بر کنار

پس بدست موصل اخلاص گرداند روان

تا کند بر حضرت گردون جناب او نثار