شمارهٔ ٩۶ - قصیده

بر من در سعادت و دولت کشاد باز

گردون پس از مشقت و اندوه دیرباز

بگشاد دیده باز همای سعادتم

ز آندم که چشم بسته همی دیدمش چو باز

از سعی دور اختر و توفیق لطف حق

بخت رمیده روی سوی من نهاد باز

بستم بسوی قبله اقبال عالمی

احرام تا بصدق دلش آورم نماز

یعنی جناب داور و دارای ملک و دین

خورشید دادگستر و جمشید دلنواز

قطب ملوک قدوه شاهان روزگار

فرزانه شمس دولت و دین شاه سرفراز

مهدی نشان محمد حیدر توان که اوست

محمود عهد و بنده جهانیش چون ایاز

شاید که شهسوار سپهر آنکه روز کین

کاریلان ازو بود اندر جهان بساز

پای و رکاب و دست و عنان بوسدش از آنک

از دیر باز میکند این فرصت انتهاز

بر تارک عدو ز کفش گر ز گاو سار

کوپال بیژنست روان بر سر گراز