شمارهٔ ١٢۴ - وله ایضاً قصیده در مدح طغایتمورخان

ترا سزد بصفا ماه آسمان گفتن

ترا بحسن توان زینت جهان گفتن

اگر تو از درم ای حور چهره باز آیی

توان مقام مرا خلد جاودان گفتن

کج است در نظر قد چون صنوبر تو

سخن ز راستی سرو بوستان گفتن

اگر تو قصد بجانم کنی روا نبود

به پیش طلعت جانان مرا ز جان گفتن

بترک جان و جهان زود میتوانم گفت

بترک صحبت جانان نمیتوان گفتن

بدان هوس که ز طبعت برون کنم صفرا

توان سرشک مرا آب ناردان گفتن

ز رشک رسته در تو بس عجب نبود

تن ضعیف مرا تار ریسمان گفتن

وصال همچو تویی گر بجهد دست دهد

توان بترک تن و جان و خان و مان گفتن

نه لایقست ز لطف چو تو سبکروحی