شمارهٔ ١٣٩ - وله در مدح تاج الدین علی سربداری

باز آمدم بحضرت سلطان دین پناه

خورشید خسروان جهان سایه اله

نی من بخود بچنین منزلت رسم

مشکل توان رسید ز ماهی بر اوج ماه

گر جذبه عنایت دارای کشورم

سوی جناب خود ننمودی بلطف راه

همچون منی پیاده ز اسب مراد خویش

فرزین صفت چگونه شدی همنشین شاه

شاهنشه زمین و زمان تاج ملک و دین

کافسر ازوست سرور و ثابت بدو است گاه

فرماندهی که رأی وی ار اقتضا کند

دانند اهل عقل که بی هیح اشتباه

مانند عزل اگر چه بود بر خلاف طبع

ماه از تعرض قصب و کهربا ز کاه

دعوی شهریاری عالم بانفراد

ز آنش مسلمست که عدلش بود گواه

هر صنف آدمی که بجویند بر درش

صف بر صف ایستاده بود غیر دادخواه

چون کاه سر سبک بود از باد عفو او

از کوه اگر بوزون گرانتر بود گناه