شمارهٔ ۲۷۷

ای جان و جهانرا ز رخت نور و نوایی

وی بر در حسنت شه سیاره گدایی

مهرت نرسد جز بدل پاک که چون صبح

آید نفس او ز سر صدق و صفایی

نقش رخت ایماه که بستست که هرگز

نگشاد بزیبایی آن چهره گشایی

بادی که ز چین سر زلفین تو خیزد

همچون دم عیسی بود اعجاز نمایی

نایافته طوطی بلب چشمه کوثر

چون سرو سهی قامت تو نشو و نمایی

با اشک من و آه دلم باش که نبود

سازنده تر و خوشتر ازین آب و هوایی

ماییم و دلی آینه کردار کزو نیست

جز صیقل الطاف خوشت زنگ ز دایی

در دیده کشم سرمه صفت خاک درت را

زیرا که نشانیست برو از کف پایی

جانی و جهان هیچ عجب نیست گرت نیست

چون جان و جهان با من دلخسته وفایی

هم بگذرداین ظلمت شبهای فراقت

هم سر زند از روز وصال تو ضیایی

تا چشم توان داشت ز اقبال تو دردی

هرگز نکند ابن یمین میل دوایی