شمارهٔ ۲۹۴

تا بر سریر حسن تویی ماه چهره ای

هستم ز عشق تو در شهر شهره ای

ز آن در شاهوار و بناگوش همچو سیم

هستند در مقار نه ماهی و زهره ای

چون جزع دل فریب تو هرگز به جادویی

نامد برون ز حقه افلاک مهره ای

چشم بد از تو دور که مانی به عمر خویش

نقشی نبست چون تو و نگشاد چهره ای

کاری تراست بر دل عشاق مستمند

هر غمزه ای ز چشم تو از زخم دهره ای

ابن یمین طمع به وفای تو چون کند

او را بس ار بود ز جفای تو بهره ای