شمارهٔ ۳۰۷

چو رخسار سمن سیما بشویی

نشان هستی از دلها بشویی

فروزان گردد آتش اندر آبی

گر آن روی جهان ارا بشویی

مشام جان معطر گردد از وی

بمی چون لؤلؤ لالا بشویی

شراری کم نبینم ز آتش دل

گر این آتش بصد دریا بشویی

بآب مغفرت جرمی که ما راست

گرت باشد بما پروا بشویی

چو ما را بیسر و سامان تو کردی

روا داری که دست از ما بشویی

بران ابن یمین از دیده سیلی

بود کین نامه سودا بشویی