شمارهٔ ٢۶٩

حبذا روزگار بیعقلان

کز خرابی عقل آبادند

عقل و غم را بهم گذاشته اند

وز حماقت همیشه دلشادند

هر کجا عقل هست شادی نیست

عقل و غم هر دو توامان زادند