شمارهٔ ٧٨٢

ای دل ز پی جهان چه پویی

وز زحمت جسم و جان چه جویی

گر خار بگیردت سر دست

بگذر ز گل ای فلان چه بویی

رو دست تهی چو گربه می لیس

چون سگ پی استخوان چه پویی

چون بر تو نفس همی شمارند

بی فکر مگو هر آنچه گویی

رو پرده دل بشوی ای شیخ

این خرقه و طیلسان چه شویی