شمارهٔ ٨ - وله مستزاد در مدح یمین الدوله عمده الملک حسن

یا رب از من که برد سوی خراسان خبری

ای صبا گر بودت هیچ مجال گذری

بسوی حضرت دستور ز من

عمده الملک یمین دول و دین که بود

اتفاق همه کور است خصال و سیری

همچو نامش بهمه حال حسن

گر ز بار غمت از پای در آمد دل من

دستگیری کن و از عین عنایت نظری

بکرم سوی من زار فکن

بگریبان دلم چنگ غم اندر زده یی

ترسم ای شادی جان زانکه بگیرد سحری

بی منت آه دل من دامن

از تو محرومم و این شیوه فضل و هنر است

دور بادا ز من این فضل و نباشد هنری

گر مرا دور کند ز اهل وطن

طوطی جان بهوای شکر الفاظت

عزم دارد که گرش باز شود بال و پری

بر پرد زین قفس تیره تن

ای ز لفظ تو سخن یافته آن نظم و نسق

که بود نزد خرد در بر او مختصری

سلک در عدن و عقد پرن