شمارهٔ ۶

ای تو را بر سرو و گل در جلوه پنهان رازها

سرو را در سایه قد تو در سر نازها

بس که می خوانند د ل ها را به کویت هر نفس

بلبلان را در گلستان ها گرفت آوازها

تا چرا دم زد ز رعنایی به دور حسن تو

گل به ناخن می کند از روی چون زر گازها

جانم از تن می پرد هر دم ز شوق روی تو

بر سر آتش بود پروانه را پروازها

گلشن کوی تو را از لطف و احسان باره یست

بر گرفتاران دل هر گوشه سنگ اندازها

در تماشای مه رویت فغانی را چو شمع

بر زبان آتشین شب ها گره شد رازها