شمارهٔ ۱۵

شد باز دیده بر رخ نیکوی او مرا

گلها شکفت در چمن کوی او مرا

ای باغبان برو که خدا داد در ازل

سرو سهی تو را قد دلجوی او مرا

شادم که هر دم از دم دیگر فزونترست

دیوانگی ز سلسله موی او مرا

رخصت نمی دهد بتماشای ماه نو

میل نظاره خم ابروی او مرا

من هم یکی ز گوشه نشینانم ای رفیق

سرگشته کرده نرگس جادوی او مرا

از منت صبا چو فغانی در این چمن

آزاد ساخت نکهت گیسوی او مرا