شمارهٔ ۳۵

وبال گشت گل باده بر پلاس مرا

که هرکه دید بدی گفت در لباس مرا

اساس قصر بهشتم چگونه راست شود

چو صرف میکده ها می شود اساس مرا

همین قدر که نمک بر جراحتم نزنند

بود ز مردم آسوده التماس مرا

هوای هم نفسم بود چون ستم دیدم

کنون ز سایه خود می شود هراس مرا

ز مزرع فلکم خوشه ای نشد حاصل

چرا به سینه نباشد ز غصه داس مرا

شراب خورده و مستم کجاست هشیار ی

که در پناه خود آرد  زشر ناس مرا

مکن به عقل فغانی قیاس چاره من

چو در دل است تمنا ی بی قیاس مرا