شمارهٔ ۳۶

گر به شمشیر جفا پاره کنی سینه ما

همچنان مهر تو ورزد دل بی کینه ما

رقم مهر و مه از سینه افلاک رود

نرود نقش خیال تو ز آیینه ما

قطره ای بودی و دل ها همه جویای تو بود

شب چراغی شده ای باش به گنجینه ما

جای آنست که خون سرزند از چشم حسود

بس که پر شد دلش از کینه دیرینه ما

یارب این نغمه که پرداخت که ابریشم عود

آتش انداخته در خرقه پشمینه ما

در صف طاعت اگر تیغ کشد غمزه تو

خون به جیحون رود از مسجد آدینه ما

برنیاید نفس گرم فغانی امروز

در خمار ست مگر از می دوشینه ما