شمارهٔ ۳۷

نخواهد گشت خالی ساغر می شادکامان را

چنین مگذار لب تشنه شکست افتاده خامان را

زبانم لال بادا تا نگویم از که می نالم

که باشم من که بدنامی رسانم نیک نامان را

شدی خندان و بیرون آمدی ابرو ترش کرده

عجایب چاشنی ها می رسانی تلخ کامان را

عنان کج کرده مست از هر طرف پیش آمدم شوخی

نمی دانم چه انگیزه ست باز این کج خرامان را

جمالت هست روزافزون وفا هم بر کمال خود

که هر چیزی به جای خود نکو باشد تمامان را

اگر این چاشنی در کار دارد آن لب میگون

سخن چون بگذرد در بزم آن شیرین کلامان را

فغانی از کجا و حالت مستانه در بزمت

به آهی گرم دارد حالیا خیل غلامان را