شمارهٔ ۸۱

تویی مراد دو عالم خرد همین دانست

کسی که دید خدا در میان چنین دانست

خطا نگر که به یک دم هزار شیشه ی دل

شکست زاهد و خود را درست درین دانست

هر آنکه دست به دست گره گشایی داد

کلید گنج سعادت در آستین دانست

به پایه ی شرف آن رند حق شناس رسید

که ریگ بادیه را لعل آتشین دانست

چنان کرشمه ی ساقی ربود عاشق را

که درکشید می تلخ و انگبین دانست

ز برق حادثه آتش به خرمنش نرسید

غنی که قدر گدایان خوشه چین دانست

سزد که مهر سلیمان به اهرمن بخشد

هر آنکه نیک و بد کار از نگین دانست

چه خاک در نظر همتش چه آب حیات

کسی که شیوه ی رندان ره نشین دانست

قبول داشت فغانی که مقبلش خواندی

تو طعنه کردی و آن ساده آفرین دانست