شمارهٔ ۱۱۹

نیست بیرون و درونم ذره ای خالی ز دوست

صورتم آیینه معنی و معنی عین اوست

آنچنان با دوست یکتایم که چون مجنون زار

هیچ غیر از دوست نبود گر برون آیم ز پوست

حسن روز افزون یار و عشق خرمن سوز من

همچو گل در غنچه سیراب و چون می در سبوست

اختلافی هست در صورت ولی معنی یکی ست

آنچه در هر لاله ای رنگ است در هر نافه بوست

دیده را آبی و دل را آتشی دارد مدام

آه ازین معجز که در آیینه روی نکوست

دوست می داند که سوز و درد من بیهوده نیست

هر پریشانی که هست از دشمن بیهوده گوست

سایه لطف از فغانی کم مکن ای آفتاب

جان فدای مهربانی باد کاینش خلق و خوست