شمارهٔ ۱۲۵

عاشقان را دم گرم و نفس سرد بس است

گرمی و گل نبود اشک و رخ زرد بس است

آسمان گو به رهم شعله خورشید مدار

که مرا همرهی آن مه شبگرد بس است

مطلب جام جم و آینه اسکندر

گر ز مردان رهی یک نظر مرد بس است

نیم جانی به در آورده ام از دیر مغان

اینقدر زین سفر دور ره آورد بس است

مرشد راه فنا تجربه زنده دلانست

خضر این راه دل حادثه پرورد بس است

شهره گشتیم به تردامنی و تیره دلی

چند ریزید بر آیینه ما گرد بس است

از پریشانی شمعست گرانجانی جمع

لب فرو بند فغانی نفس سرد بس است