شمارهٔ ۱۷۱

فراوشم شود چندان کز او بیداد می آید

ولی فریاد از آن ساعت که یک یک یاد می آید

ملامت بین که هر سنگی که جست از تیشه فرهاد

هوا می گیرد و هم بر سر فرهاد می آید

نه تنها آشنا بیگانه را هم می خراشد دل

سخن کز جان پردرد و دل ناشاد می آید

به دام انتظار او من آن مرغ گرفتارم

که جانم می رود تا بر سرم صیاد می آید

به کوی دردنوشان می فشانم قطره اشکی

که از این خاک بوی مردم آزاد می آید

چه می پرسی فغانی داستان دل خراش من

که گر بر کوه می خوانند در فریاد می آید