شمارهٔ ۲۷۸

گر می روم نزدیک او شوق وصالم می کشد

ور می نشینم گوشه ای تنها خیالم می کشد

بی شمع خود گر می روم در کنج تنهایی شبی

گه غصه خونم می خورد گاهی خیالم می کشد

من خود نمی گویم که او می خورده باشد با کسی

آن شکل مخمورانه و تغییر حالم می کشد

قربان آن شوخم که چون از دور می بیند مرا

چندان تواضع می کند کز انفعالم می کشد

گر چون فغانی می روم در گوشه صحرا دمی

آنجا به یاد نرگسش چشم غزالم می کشد