شمارهٔ ۳۴۵

می رسد عشق و دل افسرده می آرد به جوش

آه ازین آتش که خون مرده می آرد به جوش

ما هلاک غمزه آن شوخ و او گرم شکار

باز خون صید پیکان خورده می آرد به جوش

می رود مستانه می گوید بسوز و دم مزن

این سخن ها عاشق آزرده می آرد به جوش

تنگدل ماییم ورنه غنچه او را چه باک

زان که جان های به لب آورده می آرد به جوش

رفته بودم در عدم از یک اشارت باز خواند

آن مسیحا صد چنین دل مرده می آرد به جوش

آتشی هست اینکه می ریزد فغانی اشک گرم

وز جگر این قطره نشمرده می آرد به جوش