شمارهٔ ۳۵۵

دل از عیش جهان کندیم و ذوق باده نابش

نمی ارزد به ظلم شحنه شب گشت مهتابش

دلی کز روشنی هر ذره اش صد شب چراغ ارزد

چرا بهر شراب تلخ اندازم به غرقابش

چه شکر بخت خود گویم چو دیدم بر قرار اینجا

فروغ بزم عشرت با فراغ کنج محرابش

چه عیش از مستی یک ساعت شب تیره روزان را

که آتش از غم فردا بود در جامه خوابش

دلی باید چو کوهی دیده ای باید چو دریایی

که با خورشیدرویی چون نشینی آوری تابش

به جام زر توان خوردن شراب لعل با خوبان

چه سازد عاشق بی خان و مان چون نیست اسبابش

مپنداری که با مغزست نقل مجلس گردون

هزار افسون و نیرنگست در بادام و عنابش

مشو سرگرم اگر بخشد سپهرت خلعت خورشید

که تیزی سنان دارد سر هر موی سنجابش

فغانی چون دلت سیری ندارد از می و ساقی

به اصلاحش چه می کوشی بیفگن تا برد آبش