شمارهٔ ۳۸۱

ز رشک همدمانش بس که جوشد هر نفس خونم

برند از انجمن هرشب چو شمع کشته بیرونم

اگر همسایه خورشید گردد کوکب بختم

نخواهد در کنار بزم او ره داد گردونم

نسیم کوی لیلی ره چه داند جانب گلخن

خوش آن نکهت که می آرد صبا از خاک مجنونم

چنانم در گرفتاری که گر حالم کسی پرسد

نمی دانم که چونم تا بگویم در غمش چونم

ز خوبان داد می خواهم فغانی مهربانی کو

که سازد کاغذی پیراهن طومار افسونم