شمارهٔ ۳۹۲
بابافغانی شیرازیشب آمد هرکسی را روی در کاشانه ای یابم
من دیوانه گردم تا کجا ویرانه ای یابم
منم آن ناتوان موری که نتوانم کشید آخر
به صد سرگشتی از خرمنت گردانه ای یابم
شب هجران که آید بر سرم از بهر دلسوزی
هم از گرد چراغ خود مگر پروانه ای یابم
دمی کز شوق آن لب های میگون گریه ام آید
لبالب سازم از خونابه گر پیمانه ای یابم
فغانی از رفیقان روی گردان شد مگر او را
به کوی دلبری یا گوشه میخانه ای یابم