شمارهٔ ۴۱۳

متاب آن رخ ز من یک دم که در کوی تو می آیم

که من آنجا برای دیدن روی تو می آیم

دل از اندیشه اغیار باز آورده در آن کو

برای سجده محراب ابروی تو می آیم

تو هردم می کنی صد جور و من از بهر یک دیدن

ز مردم می کشم صد طعنه و سوی تو می آیم

برد خوی توام هردم به راهی و من مسکین

ز بس شوقی که دارم از پی خوی تو می آیم

مبر حسرت به من ای آنکه از بزمش روی کشته

که من هم چون فغانی زود پهلوی تو می آیم