شمارهٔ ۴۳۱

کی بود ای گل که تنگت در دل شیدا کشم

چند ناز سرو و جور غنچه رعنا کشم

بی گل روی تو در خلوت سرای چشم و دل

خوش نباشد گر هزاران صورت زیبا کشم

می کشم دامن ز گرد راهت از غیرت ولی

گر دهد دستم روان در دیده بینا کشم

چند دور از چشمه نوش تو از درد فراق

سر نهم در آب شور دیده و دریا کشم

مانده ام در دشت حرمان و ز دست روزگار

آنقدر فرصت نمی یابم که خار از پا کشم

تنگ شد بر من فضای شهر از آن مشکین غزال

دست همت بعد ازین در دامن صحرا کشم

چون فغانی از دل سوزان و چشم اشکبار

شعله از دریا برآرم لاله از خارا کشم