شمارهٔ ۴۵۲

ز دل جز خون نشان در چشم بی حاصل نمی یابم

نشان خون دل می یابم اما دل نمی یابم

قدم در هیچ منزل بی گل رویت نپیمایم

که صد خار جفا را در جگر منزل نمی یابم

چه حاصل زین همه اشک روان در دیده روشن

برین سرچشمه چون آن سرو را مایل نمی یابم

تو ای مرغ چمن خوش باش با سرو و گل رعنا

که من برگ طرب در نقش آب و گل نمی یابم

مگر برق تجلی شعله زد از منزل لیلی

که از مجنون نشانی در پی محمل نمی یابم

من دلتنگ را یارب چه سود از محفل جانان

که هرگز خویش را محرم در آن محفل نمی یابم

نهادم چون فغانی دل به داغ هجر و تنهایی

چو خود را در حریم وصل او قابل نمی یابم