شمارهٔ ۴۵۴

جمال و جاه داری هرچه خواهی می توان کردن

به این حسن و جوانی پادشاهی می توان کردن

ز ماهی تا به مه دارد صفا آیینه رویت

بدین رو جلوه از مه تا به ماهی می توان کردن

چراغ حسنت از نور الهی شد چنان روشن

کز آن نظاره حسن الهی می توان کردن

بدین خط کز بیاض آفتاب آورده ای برون

کرشمه بر سفیدی و سیاهی می توان کردن

کله کج کرده تا کی بگذری و بنگری بر ما

خدا را تا به کی این کج کلاهی می توان کردن

تمنا گرچه آخر زردرویی بار می آرد

برای لاله رویان چهره کاهی می توان کردن

درین محفل که هر ساعت بود طوفان صد توبه

کجا دعوی زهد و بی گناهی می توان کردن

فغانی گر غباری در دلت هست از غم دوران

به یک جام لبالب عذرخواهی می توان کردن