شمارهٔ ۴۸۹

چشم گریانم که می گردد ز شوقت خون در او

جا ندارد جز خیال آن لب میگون در او

غنچه سیراب از باران اشکم در چمن

چشمه خونست و غلتان لؤلؤ مکنون در او

آنچه روی عالم افروز است هرسو جلوه گر

کز لطافت مانده حیران دیده گردون در او

چیست دانی چشمه میم دهانت در سخن

نقطه موهوم و چندین نکته موزون در او

محمل لیلی به صد زیب و صفا آراست عشق

لیکن از تنگی نگنجد مستی مجنون در او

حیرتی دارم ز دل با آنکه صد جا داغ شد

داغ دیگر از کجا هردم شود افزون در او

جا ندارد جان درون دل ز بسیاری درد

هر نفس دردی دگر می آید از بیرون در او

گلشن کویت که بزم عیش و جای خرمی ست

تا به کی باشد فغانی با دلی پرخون در او