شمارهٔ ۵۲۲

باز ای فلک نتیجه انجم نموده ای

دندان کین به اهل تنعم نموده ای

خورشید من چو ذره جهانیست در پیت

از بس که روی گرم به مردم نموده ای

تو رخ نموده ای که دهم جان به یک نظر

من زنده می شوم که ترحم نموده ای

آن انجمن کجاست که چون ابر نوبهار

من گریه کرده و تو تبسم نموده ای

عاشق چگونه تاب زبان تو آورد

زین شیوه ها که وقت تکلم نموده ای

همچون فغانی از تو نگردم اگرچه تو

هردم ره دگر به من گم نموده ای