شمارهٔ ۵۲۴
بابافغانی شیرازیمن کیستم شکسته دل هیچکاره ای
سرگرم جلوه ای و خراب نظاره ای
زین آتشی که عشق تو افروخت در دلم
فریاد اگر به خرمنت افتد شراره ای
در چنگ آفتم چو دهد شوق مو کشان
بر من هزار رشته تدبیر تاره ای
هر پاره ای ز دل به جگر گوشه ای دهم
فارغ مگر شوم ز غم خویش پاره ای
با من رقیب ساده درافتاد بی جهت
چون آبگینه ای که درافتد به خاره ای
بی آفتاب روی تو هر شام تا سحر
داغی ست تازه بر دلم از هر ستاره ای
فردا که دوست خوان کرم در میان نهد
گیرد به قدر حوصله هرکس کناره ای
بیچارگی ست کار فغانی و در غمش
هرکس کند برای دل خویش چاره ای