شمارهٔ ۵۲۵
بابافغانی شیرازیساقی چه سر گران به من زار گشته ای
پیمانه ای بنوش که هشیار گشته ای
در بحر خواب بودی و طوفان گرفته بود
اکنون قیامتست که بیدار گشته ای
قدر گلاب می شکند عطر دامنت
معلوم می شود که به گلزار گشته ای
ای جان رفتنی چه شتابست یک زمان
خوش باش چون به خسته دلان یار گشته ای
من کز دو کون گشته ام آزاد سال هاست
هستم غلام اگر تو خریدار گشته ای
پرهیز می کنند دلا از تو دوستان
آخر چه دشمنی که چنین خوار گشته ای
اخلاص این شکسته ندانسته ای هنوز
عمری اگرچه در دل افگار گشته ای
ای در مقام جنگ زده راه آشتی
صنعت مکن که درد دل یار گشته ای
بر آستان عشق فغانی قرار گیر
بنشین به یک مقام که بسیار گشته ای