شمارهٔ ۵۴۴

تا نباشد دولتی روی تو چون بیند کسی

چشمه حیوان کجا بی رهنمون بیند کسی

گو بگیرد بر سرم چون کاسه مجنون شکن

گر به دستم بی تو جام لاله گون بیند کسی

در گمان افتد که آیا کوهکن چون زنده شد

گر چنین آشفته ام در بیستون بیند کسی

کی توانم دیدن آن آیینه در دست رقیب

دیده خود را به دست غیر چون بیند کسی

دور از آن گل رفتم از پای درخت ارغوان

چند خود را در میان خاک و خون بیند کسی

دور نبود از جفاهای تو و طعن رقیب

گر فغانی را به زنجیر جنون بیند کسی