شمارهٔ ۵۵۶

چه سان گویم که شب سرخوش کجا ای ماه می رفتی

چه سان غافل به گفتار رقیب از راه می رفتی

عنان کج کرده و خود را به مستی داده یکباره

ز اندوه نهان هرکسی آگاه می رفتی

غرور حسن یا یاد کسی بودی عنان گیرت

خیالی داشتی باری نه بر دلخواه می رفتی

برآمد گرد از جانم از آن جولان مستانه

چو برمی تافتی گاهی عنان و گاه می رفتی

چه سود از دیده گریان فغانی چو نشد آن یوسف

چرا اول به افسون کسان از راه می رفتی