شمارهٔ ۱۱ - در منقبت امام همام علی بن موسی الرضا علیه السلام

چمن شکفت و جهان پر ز سوسن و سمنست

به صد هزار زبان روزگار در سخنست

ز خاک سوخته داغ آتشین رویان

دمید لاله و سوزش هنوز در کفنست

نه روز آنست که در خانه مست بتوان بود

برون خرام ز مجلس که نوبت چمنست

رسید نافه گشا باد صبحدم گویا

روان به دامن صحرا روایح ختنست

خراش غنچه رعنا و خار خار نسیم

نشان دست زلیخا و چاک پیرهنست

ز وصف گوهر لعل تو در حریم چمن

دهان غنچه سیراب پر در عدنست

چو لاله بی گل روی تو جامه چاک زدن

بتر ز واقعه بیستون و کوهکنست

در آن چمن که شود قامت تو دست افشان